Kunst als bezinning om dichter bij jezelf te komen

Welkom bij de meditatieve en creatieve cursus stiltekastjes, start 8 februari, zie de pagina “Cursus stiltekastjes” op de website

Het is een voor mij wel bekend fenomeen: Inkeren om vervolgens met hernieuwde kennis en frisse moed verder te gaan op het pad dat leven heet. Inkeren om te luisteren naar de stemmen in mijzelf en de antwoorden die soms niet voor het oprapen liggen. Luisteren zonder oordeel naar dat wat aandacht vraagt in jezelf. En dat zijn vaak niet de leukste dingen. Het zijn de valkuilen die zo moeilijk te veranderen zijn en die steeds weer om aandacht vragen. En niet voor niets! Eigenlijk is het heel gezond als we weer tegen onze eigen muren oplopen en daar hinder van ondervinden. Iets in ons wil duidelijk maken dat het anders kan, beter kan, maar daar moeten we wel wat voor doen.

Een nieuw vergezicht
Op mijn levensweg heb ik geleerd dat het geen enkele zin heeft om langs de valkuilen heen te lopen, ze te vermijden in de ijdele hoop dat ze vanzelf oplossen. Nee, er is maar één manier en dat is er doorheen gaan. Voelen wat er in mij gebeurt, zonder oordeel, maar wel met een wakkere blik waarmee ik de obstakels vol aankijk. De pijn en het verdriet voelen die zich aandienen, wanneer ik mij openstel voor de naakte waarheid. Niet gemakkelijk maar wel leerzaam en helend.

Na een periode van inkeer volgt de weg naar buiten, de wereld in. En daar wacht dan de taak om het dit keer anders te doen. Soms betekent dat, dat ik een confrontatie aan moet gaan die ik liever vermijd, maar die uiteindelijk onontkoombaar is om verder te komen in mijn leven. Het antwoord is er al, ik moet het alleen ‘nog even doen’. Inmiddels heb ik zoveel vertrouwen opgebouwd, dat ik weet dat wanneer ik door de zure appel heen ben, er een nieuw vergezicht te zien is. Een vergezicht met ruimte en adem, meer levenslust en vreugde.

Naar het licht
Ook in mijn schilderen merk ik dat ik dikwijls de antwoorden schilder op vragen die ik nog moet doorlopen. Ik kan als het ware zien wat mij te wachten staat, zonder de moeilijke weg te negeren. Ik kan kijken naar een beeld dat in de toekomst verborgen ligt. Naar het licht is zo’n schilderij. Ondanks de donkere dreigende wolk die boven mij hangt en de afslag naar de weg richting de schaduw, loop ik vastbesloten rechtdoor. Ondanks de verleidingen om me terug te trekken en moeilijke situaties te vermijden, laat ik mij uiteindelijk niet afleiden van het pad dat ik heb te gaan. Een eenzame weg, dat wel, maar ook één die onvermijdelijk is en die mij leidt naar wie ik echt ben en wat ik echt te geven heb.

Terugtrekken om te luisteren, naar buiten gaan om het antwoord te leven en te ontdekken dat ik steeds een stapje verder kom. Het een prachtig proces als je het van een afstand bekijkt. Wanneer je vastloopt op bepaalde gebieden in je leven, krijg je als het ware een leerzame les voorgeschoteld, als je tenminste luistert – echt luistert – naar de stilte in jezelf, de onrust, het ongemak, de pijn, het verdriet, maar ook naar je vreugde en je dromen. Een onthulling van een mooi schilderij dat jouw naam draagt.

Kunst als bezinning
In de kunst is terugtrekken om te creëren bijna een noodzakelijke voorwaarde om de creatie de boodschap mee te geven die uitgedrukt wil worden. Een wakker terugtrekken wel te verstaan. Met vol bewustzijn in dialoog gaan met het beeld dat gecreëerd wil worden en waar de vragen, maar ook de antwoorden in besloten liggen. Kunst is meer dan een creatieve uiting van plezier. Het is hard werken, omdat je ogen meedogenloos zijn als je echt kijkt. Als het beeld niet klopt met wat uitgedrukt wil worden, ben ik niet tevreden, maar wanneer ik mezelf hoor zuchten of er een glimlach om mijn mond verschijnt, dan weet ik dat het goed is, dat het beeld klopt met de stem in mij. Mooi of lelijk, vrolijk of verdrietig, het doet er niet toe. Wat ertoe doet, is de taal van het onbenoembare die meegeschilderd is. Al dan niet bewust, maar wel rechtstreeks uit de ziel.

Mensen gaan naar musea om te ervaren, te voelen en geraakt te worden door beelden die meer te vertellen hebben dan de uiterlijke verschijningsvorm alleen. Kunst als bezinning, om dichter bij jezelf te komen om vervolgens meer van jezelf aan de wereld te kunnen geven.

Gitta Nieuwenburg 

Pompoensoep van Anneke

Deze heerlijke pompoensoep die door Anneke klaargemaakt is voor de lunch na de stiltewandeling ook thuis uitproberen?

Dat kan. Anneke heeft ons haar keukengeheim prijsgegeven:

 

Recept pompoensoep

Ingrediënten:

1                 Flessenpompoen (liefst biologisch)

200 gr       Winterpeen (biologisch)

250 gr       Kokosmelk

3 blokjes   Groentebouillon (voor 1,5 l)

2                 Uitjes

1                 Pepertje

1 teen        Knoflook

Olijfolie

 

Bereidingswijze:

De uien, peper en knoflook fruiten met wat olijfolie.

Pompoen en winterpeen in blokjes snijden en mee roerbakken in de pan. Ca. 4 min.

Bouillonblokjes oplossen in gekookt water, 1,5 liter en in de pan gieten.

Ca. 15 min laten pruttelen

Met de staafmixer het geheel glad maken.

Kokosmelk erbij.

Op smaak maken met bijv. kurkuma en andere kruiden.

 

Eet smakelijk!!!

 

De eerste Zin in Groen stiltewandeling

 

Wat leek op een stormachtig begin van de eerste activiteit van Zin in Groen, bleek ineens een prachtige ochtend te worden. De zon lachte ons toe, het was fris, maar dat hoort bij een winterwandeling.

Na een eerste kennismaking met elkaar, een groep van 10 deelnemers, en het uitspreken van onze verwachtingen, hadden we een kort vierend moment. We waren stil, lazen mooie teksten (o.a het Januari gedicht dat hier ook op deze website te lezen is) en zongen elkaar de zegen toe. Dat er mensen zijn met wie je kunt delen. Zegen wens ik je toe.

Buiten was de ravage van de zware storm van gisteren nog duidelijk te zien. Maar nu was alles weer rustig. Door in stilte te wandelen word je opmerkzamer. De natuur trok zich weer terug. Eendjes dobberden in het rond, zich nergens druk om makend of trokken zich met hun snaveltjes terug in hun veren en waren in diepe slaap verzonken. Het zorgde bij mij voor een innerlijke reflectie. Soms kan het behoorlijk stormen in je leven, maar het is goed je te beseffen dat de volgende dag alles weer gewoon doorgaat en dat dat ook goed is. Het helpt me het oude los te laten. En ik genoot ook van de wandeling met de symbolen van de winter in de natuur: verstilling, geborgenheid, rust, sereniteit, kou, kale bomen en landschappen, ouderdom, afgebroken takken en dood. Symbool ook voor het leven.

Nadat we even in stilte gewandeld hadden, kregen we van Corinne de volgende tekst om te overdenken:

“Ik zou zo graag maar willen zijn en ademen en ingebed liggen in de eeuwigheid en heel eenvoudig willen zijn. En ik weet dat die ogenblikken weer komen en dan zullen ze weer verdwijnen. Maar waar het om gaat bij mij om de verovering van een stukje eeuwigheid in mezelf. En al het andere is bijzaak. (uit het dagboek van Etty Hillesum, p.127)

In tweetallen liepen we daarna verder met de kernvraag “Wat is jouw verlangen?” Het leverde mooie gesprekken op tussen mensen die elkaar daarvoor nog niet kenden. Bijzonder. Dat zeiden we ook tegen elkaar tijdens de – overigens heerlijke- lunch met zelfgemaakte pompoensoep. Bijzonder hoe je je met elkaar verbonden kunt voelen. En ook hoe een jou aangereikte vraag je zomaar aan het denken zet over wat belangrijk is in je leven. Dat was goed om bij stil te staan, zeker zo aan het begin van een nieuw jaar.

We mogen terugkijken op een mooie eerste ontmoeting. Dankbaar!

Namens Zin in Groen, Jacqueline Snijders

 

Het mag groeien!

Een klein zaadje werd door de wind meegedragen en kwam op het blad van een grote boom terecht. De grote boom schonk er geen aandacht aan, omdat hij het veel te druk had met pronken en pralen in de volle zon. Stoer en weids strekte hij zijn verkoelende bladeren uit. Zich bewust van zijn pracht en kracht, luisterde hij naar de mensen, die elkaar vertelden dat de boom wel 600 jaar oud kon zijn. Dat hij nog steeds vol leven en groene kracht de mensen koelte gaf en beschutting tegen zon en regen.

Misschien uit verveling of uit neerbuigende beleefdheid begon de grote boom op een dag toch een gesprek met het zaadje. “Jij komt zeker uit een arme familie en hebt van huis uit niet veel meegekregen?” Het kleine zaadje schrok van de zelfverzekerde stem en zweeg. De grote boom ging verder: “Wij zijn van een groot geslacht en door mensen altijd gewaardeerd. Onze toekomst was groots en vol beloften van ons ontstaan af. Mijn familie heeft al eeuwenlang perken en pleinen een mooi aanzien gegeven. De mensen houden rekening met ons, want als er wegen moeten worden aangelegd of huizen gebouwd, dan worden wij ontzien. Wij staan sterk. Ver in het verleden en nog verder in de toekomst zal onze groei gaan.”

Het kleinste zaadje verbaasde zich aanvankelijk over dit gesprek. Maar geleidelijk aan werd het al bozer en bozer om zoveel trots en eigenwaan. Bits en afgemeten beet het naar de grote boom toe: “Maar ik heb ook leven in me!” De grote boom begon te schudden van het lachen en sloeg zo wild met zijn takken en bladeren als bij een storm. Het zaadje was zeer terneergeslagen en liet zich van het blad glijden en kwam een eind van de grote boom op de grond terecht. Het begroef zich in de aarde en putte zich uit in groeikracht.

En langzaam begon het leven in hem te ontwaken. Eerst schuchter en klein, aarzelend en teder van kleur. Maar van jaar tot jaar werd het groter. Vogels bouwden hun nesten in zijn takken en de mensen waardeerden hem om zijn frisheid en om zijn silhouet tegen de hemel. En in de volksmond heette hij de Nieuwe, omdat in hem iets ouds tot nieuw leven was gekomen. Ook de oude boom verzoende zich ermee en hij zag het andere dat de Nieuwe bracht. Hun takken raakten elkaar en samen boden ze de mensen een koele plek.

Foto futen

Op 5 januari 2018 postte Anita Melenboer:

Op deze foto is heel goed te zien dat vader fuut een veertje in zijn snavel heeft. Dit heeft hij met een reden. Het allereerste eten dat jonge fuutjes krijgen zijn namelijk borstveertjes van hun ouders. Ze trekken heel zorgvuldig een borstveer eruit en spoelen die in het water schoon. Vervolgens word dit veertje als voedsel gegeven aan hun jongen. Dit heeft een reden. De veertjes die ze te eten krijgen in de eerste twee weken hebben als functie dat het de maag gaat beschermen tegen de graten van de visjes die ze na 2 weken gaan eten. Ook zijn de veren licht verteerbaar en dus ook beter voor de jongen. Zit de natuur niet prachtig in elkaar?!

Zie ook de rubriek Meer zien

Ook je foto’s delen? Dat kan. Stuur een bericht en je foto in hoge resolutie in jpg naar j.h.snijders@planet.nl

Blog Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen

Blog Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen

Boomstammen. Open en bloot tonen ze de voorbijganger hun leven. In steeds bredere cirkels vertellen ze hun geschiedenis. Iedere ring draagt een verhaal met zich mee. Wie even stilstaat en met zijn vinger over het hout strijkt, reist in een paar centimeters door de tijd. Jaren van groei en ontwikkeling worden afgewisseld met perioden van stress en tekort. Het innerlijk is getekend door de tijd.

Ontdaan van hun wortels laten de bomen zich lezen als een open boek. Jong en oud, rijp en groen keren zich langs de kant van het bospad zonder vrees binnenstebuiten. Zo kunnen lief en leed worden gelezen en gedeeld. De openhartigheid nodigt de wandelaar uit ook openheid van zaken te geven. Het voetstuk te verlaten en de seizoenen van het bestaan royaal te tonen. De boom die zijn ziel zonder schroom naar de voorbijganger keert, kan rekenen op aandacht en verwondering. Verhalen worden met nieuwe verhalen begroet. Kwetsbaarheid schept intimiteit zo aan de rand van het woud.

De geur van hars omringt de ontwortelde bomen. Zaagsel ligt als vochtig stof over de neergehaalde stammen. Gestapelde geschiedenis. De lezer zoekt naar zijn eigen verhaal. Ringen worden geteld en jaren gewogen. Splinters weggeveegd en het bouquet van hout gesnoven. Na enig speuren wordt de juiste stam gevonden. De jaarringen kloppen. Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen.

Zo nodigen we ook jou uit om in een opgejaagde tijd vol drukte en herrie om ons heen rust en stilte te zoeken. Verstilling brengt ons in een innerlijke grondhouding waarin we ervan afzien om zelf nog van alles te plannen, te willen en te doen. Het is een stil wachten op een beweging die komt. Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen.

Centrum Zin in Groen wil zo’n plek zijn om verstilling te zoeken en elkaar te ontmoeten. Doe je mee?

Regelmatig stil worden helpt om je te realiseren wat echt belangrijk voor je is en hoe je wilt leven. Regelmatig bezig zijn in de natuur maakt je duidelijk dat je als mens een onderdeel bent van alles wat leeft op deze aarde.”