MAART

Blijmoedig vasten

As, zwarte aarde,

licht wordt sterker.

Voorzichtig ontluikt

een waas van groen.

Vogels fluiten, de hemel blauw.

 

Bloembollen

zoeken stralen zon,

vanuit een verborgen kern.

Zaden kiemen

in stilte.

 

De eerste kruiden buiten,

smaken naar lente,

verbinden vasten

met hersteld leven.

 

Voorraad slinkt,

vertrouwen groeit

in het besef van balans

tussen binnen en buiten.

 

(uit Clara’s Bron)

 

Vastentijd voor Pasen

Voor christenen is de vastentijd nog steeds bij uitstek een tijd van verdieping en reflectie. Een gunstige tijd om weer meer in contact te komen met jezelf, anderen, God. Dat is niet altijd gemakkelijk. En vasten kan ons daarbij helpen.

Je kunt je vasten op veel manieren beleven: door anders te eten of bepaalde dingen een tijdlang niet te eten of te drinken, een dag in de week alleen water en kruidenthee te drinken, social media een tijd lang yerbannen, de thermostaat een graadje lager te zetten…

Misschien merk je: wat ik me heb voorgenomen, lukt me niet. Dat is op zich interessant want dan kun je overwegen waarom het je niet lukt. Wat denk je dan te missen door te vasten? Soms lukt het je wel. Maar hoe werkt dat dan, hoe kan het dat als je iets laat, je tot verdieping kunt komen? Ben je bijvoorbeeld alleen met jezelf bezig, met je eigen ontplooiing, dan is het lastig om in echt contact met anderen of met God te komen.

Vast jij ook in deze 40-dagentijd? En hoe doe jij dat?

 

Begin van de vastentijd

 

In alle religieuze tradities wordt gevast, al is daar sinds enkele decennia bij veel christenen de klad in gekomen. Momenteel zie je echter een nieuwe belangstelling voor vasten, al gaat het dan niet altijd om niet of minder eten of drinken. Misschien komt die groeiende aandacht omdat mensen zich bewuster worden van de wereld om hen heen, van wat ons voedingspatroon doet met onze gezondheid, met de natuur en met de kleine boeren elders en hier. Een vasteninitiatief zoals Dagen zonder Vlees doet beseffen dat onze overvloed ten koste gaat van vele andere mensen in de wereld. Dat besef gaat aan de solidariteit vooraf. Geld inzamelen voor ontwikkelingsprojecten kan dan ook niet zonder ego-afbraak: het ontwarren van je ziel, je vastgeroeste egocentrisme afbreken. Het lichamelijk vasten helpt om dat echt goed tot je te laten doordringen.

Spiritualiteit van Clara en Franciscus

 

Tips over duurzaam koken uit het klooster

Over duurzaam koken: Koken tegen verspilling

 Februari kan soms best somber en koud zijn. Om jezelf op te vrolijken, zou je een uitdaging met jezelf kunnen aangaan: hoe kan ik verspilling in eigen keuken aanpakken met creatieve restverwerking, met anders inkopen of anders kijken naar wat eetbaar is? Schrijf eens een poosje op wat er aan eten toch nog in de afvalemmer terechtkomt omdat het ver over de datum is, of verlept of erger. Misschien gooi je wel dingen weg die smakelijk te bereiden zijn maar waarvan je dat niet wist.

Als je een diepvries hebt, kun je een bakje “Afsnijdsels” beginnen waarin je die stukken van de gewassen groenten gooit die niet meer zo fraai zijn of wat taai. Denk aan buitenste uienrokken, buitenste blad, bovenstukken en worteltjes van prei, buitenste koolbladere, harde stukken van bloemkool- of broccolistronken, knolselderij- of winterwortelschillen. De volgende keer dat je bouillon wilt trekke, heb je de basis voor het grijpen.

Kijk voor je naar de winkel fietst, wat je nog in huis hebt aan etenswaren. Wat ligt er nog in de groentelade? Wat moet nodig op in de diepvries? Koop niet meer dan je gebruiken kunt.

Soms is het handig met opzet veel te koken: pasta, granen, peulvruchten, sauzen, stoofschotels, appelmoes, vruchtencompote, enzovoort. Vries in wat je nu niet nodig hebt. Eén keer werk, één keer energie en altijd bij de hand. Van bosui alleen het groene gedeelte gebruikt? Ze t de witte uiteinden (met worteltjes) in een glas met water en plaats ze op een lichte plek. Binnen een dag of vier zie je ze groeien!

(uit Clara’s Bron – Recepten voor eenvoudig leven en (h)eerlijk koken)

Stilstand brengt helderheid, de les van de fles

Dit verhaal vertelde Anne-Marie tijdens de eerste cursusavond van ‘Meditatief en creatief werken met stiltekastjes’.

Pak eens een fles en vul die met water. Je kan door het water en de fles heen kijken. Heel helder, heel doorzichtig, je kunt er van drinken. Het is goed.

Neem dan een lepel vol met zand en strooi dat in het water. Direct is al het water in de fles troebel, vuil, ondoorzichtig en ondrinkbaar. Niet fijn om te zien, niemand wil dat echt… Keer de fles maar eens op zijn kop en schud hem even. Het water wordt nog troebeler.

De aarde is mooi gemaakt, alles was in het begin goed. (Helder water)
Maar de eerste mensen maakten de wereld er niet mooier op. (zand en vuil in het water)

En wij mensen hebben er een handje van om het water viezer te maken. Want steeds als je liegt, ruzie maakt, iets steelt, als je iemand zwart maakt of jaloers bent of…. maakt meer vuil dat water nog smeriger

Maar zet je de fles neer, dan zie je het water langzaamaan weer schoon worden. Heel langzaam zakt al het vuil naar onder en na verloop van tijd ligt al het vuil onderin en ziet het water er weer fris en schoon uit. En we zien het gebeuren… in de loop van het verhaal wordt het water steeds helderder.

Je kunt je leven vergelijken met een fles water met zand die steeds heen en weer bewogen wordt. In de hectiek van elke dag word je ‘troebel’ en ben je niet altijd meer in staat om duidelijk te zien of heldere beslissingen te nemen. De les van de fles is heel eenvoudig. Zet een fles (jezelf) een tijd stil en het water wordt vanzelf weer zuiver doordat het zand naar de bodem zakt. Stilstand brengt helderheid.

Krimpens debat over geloven in duurzaamheid

 “Wat voor soort wereld willen wij doorgeven aan hen die na ons zullen komen, aan de kinderen die aan het opgroeien zijn?”

Wat motiveert ons om aan duurzaamheid te doen?

Duurzaamheid is een thema dat je overal tegenkomt. Van afval scheiden, de manier waarop je je boodschappen doet, tot aan de kabinetsformatie. Steeds meer groeit het inzicht dat de vraag hoe we omgaan met de aarde urgent is. Hoe staan we daarin? Wat motiveert ons om aan duurzaamheid te doen? Zien we de aarde als een instrument dat we kunnen bewerken? Of voelen we ons geroepen de aarde te bewaren? Ook de Paus roept ‘alle mensen van goede wil’ op om met respect en eerbied om te gaan met de Aarde en de armen. Hij roept op tot een ‘ecologische bekering’.

Fred van Iersel, diaken en verbonden aan de Tilburg School of Theology zal ons vertellen hoe mensen in beweging worden gezet, o.a. door de oproep van de paus. We zullen met hem in debat gaan over de vraag wat voor motivatie we hebben om aan duurzaamheid te doen. Enkele vragen vanuit Krimpen zullen we hem en elkaar voorleggen. Hoe vertalen wij duurzaamheid door in ons eigen leven? Verplicht ik me bijvoorbeeld om een eenvoudiger leven te leiden en op te komen voor de bescherming van ons gemeenschappelijk huis, zoals de organisatie Pledge het formuleert?” En hoe verenigen we ons als mensen uit verschillende landen, met verschillende achtergronden en geloven om samen te werken aan het behoud van de aarde? Het wordt een boeiende avond over een thema dat ons allen bezighoudt.

Datum: 15 februari 2018

Plaats: Krimpenerwaard College

Aanvang: 20.00u

Opgave bij: Hilda Pleysier, E hilda.pleysier@online.nl

 

FEBRUARI

De levensbron diep in jezelf

Kale stammen,

snijdende wind,

gure vrieskou,

vogels op het voer:

de deur naar de lente

lijkt dicht.

 

IJle, groene sprieten

worstelen door dor blad:

sneeuwklokjes

luiden de winter uit,

met groene randjes

van hoop op leven.

Diep verscholen,

gloort een gouden hart,

onvergankelijk beeld van God,

licht en levenskracht.

 

Franciscus glimlacht,

spreekt over ware vreugde

om niet geschonken,

met in de deur een sleutel

naar leven zonder bezit,

naar liefde en warmte

in verbondenheid.

 

(Uit Clara’s bron)

Kunst als bezinning om dichter bij jezelf te komen

Welkom bij de meditatieve en creatieve cursus stiltekastjes, start 8 februari, zie de pagina “Cursus stiltekastjes” op de website

Het is een voor mij wel bekend fenomeen: Inkeren om vervolgens met hernieuwde kennis en frisse moed verder te gaan op het pad dat leven heet. Inkeren om te luisteren naar de stemmen in mijzelf en de antwoorden die soms niet voor het oprapen liggen. Luisteren zonder oordeel naar dat wat aandacht vraagt in jezelf. En dat zijn vaak niet de leukste dingen. Het zijn de valkuilen die zo moeilijk te veranderen zijn en die steeds weer om aandacht vragen. En niet voor niets! Eigenlijk is het heel gezond als we weer tegen onze eigen muren oplopen en daar hinder van ondervinden. Iets in ons wil duidelijk maken dat het anders kan, beter kan, maar daar moeten we wel wat voor doen.

Een nieuw vergezicht
Op mijn levensweg heb ik geleerd dat het geen enkele zin heeft om langs de valkuilen heen te lopen, ze te vermijden in de ijdele hoop dat ze vanzelf oplossen. Nee, er is maar één manier en dat is er doorheen gaan. Voelen wat er in mij gebeurt, zonder oordeel, maar wel met een wakkere blik waarmee ik de obstakels vol aankijk. De pijn en het verdriet voelen die zich aandienen, wanneer ik mij openstel voor de naakte waarheid. Niet gemakkelijk maar wel leerzaam en helend.

Na een periode van inkeer volgt de weg naar buiten, de wereld in. En daar wacht dan de taak om het dit keer anders te doen. Soms betekent dat, dat ik een confrontatie aan moet gaan die ik liever vermijd, maar die uiteindelijk onontkoombaar is om verder te komen in mijn leven. Het antwoord is er al, ik moet het alleen ‘nog even doen’. Inmiddels heb ik zoveel vertrouwen opgebouwd, dat ik weet dat wanneer ik door de zure appel heen ben, er een nieuw vergezicht te zien is. Een vergezicht met ruimte en adem, meer levenslust en vreugde.

Naar het licht
Ook in mijn schilderen merk ik dat ik dikwijls de antwoorden schilder op vragen die ik nog moet doorlopen. Ik kan als het ware zien wat mij te wachten staat, zonder de moeilijke weg te negeren. Ik kan kijken naar een beeld dat in de toekomst verborgen ligt. Naar het licht is zo’n schilderij. Ondanks de donkere dreigende wolk die boven mij hangt en de afslag naar de weg richting de schaduw, loop ik vastbesloten rechtdoor. Ondanks de verleidingen om me terug te trekken en moeilijke situaties te vermijden, laat ik mij uiteindelijk niet afleiden van het pad dat ik heb te gaan. Een eenzame weg, dat wel, maar ook één die onvermijdelijk is en die mij leidt naar wie ik echt ben en wat ik echt te geven heb.

Terugtrekken om te luisteren, naar buiten gaan om het antwoord te leven en te ontdekken dat ik steeds een stapje verder kom. Het een prachtig proces als je het van een afstand bekijkt. Wanneer je vastloopt op bepaalde gebieden in je leven, krijg je als het ware een leerzame les voorgeschoteld, als je tenminste luistert – echt luistert – naar de stilte in jezelf, de onrust, het ongemak, de pijn, het verdriet, maar ook naar je vreugde en je dromen. Een onthulling van een mooi schilderij dat jouw naam draagt.

Kunst als bezinning
In de kunst is terugtrekken om te creëren bijna een noodzakelijke voorwaarde om de creatie de boodschap mee te geven die uitgedrukt wil worden. Een wakker terugtrekken wel te verstaan. Met vol bewustzijn in dialoog gaan met het beeld dat gecreëerd wil worden en waar de vragen, maar ook de antwoorden in besloten liggen. Kunst is meer dan een creatieve uiting van plezier. Het is hard werken, omdat je ogen meedogenloos zijn als je echt kijkt. Als het beeld niet klopt met wat uitgedrukt wil worden, ben ik niet tevreden, maar wanneer ik mezelf hoor zuchten of er een glimlach om mijn mond verschijnt, dan weet ik dat het goed is, dat het beeld klopt met de stem in mij. Mooi of lelijk, vrolijk of verdrietig, het doet er niet toe. Wat ertoe doet, is de taal van het onbenoembare die meegeschilderd is. Al dan niet bewust, maar wel rechtstreeks uit de ziel.

Mensen gaan naar musea om te ervaren, te voelen en geraakt te worden door beelden die meer te vertellen hebben dan de uiterlijke verschijningsvorm alleen. Kunst als bezinning, om dichter bij jezelf te komen om vervolgens meer van jezelf aan de wereld te kunnen geven.

Gitta Nieuwenburg 

Pompoensoep van Anneke

Deze heerlijke pompoensoep die door Anneke klaargemaakt is voor de lunch na de stiltewandeling ook thuis uitproberen?

Dat kan. Anneke heeft ons haar keukengeheim prijsgegeven:

 

Recept pompoensoep

Ingrediënten:

1                 Flessenpompoen (liefst biologisch)

200 gr       Winterpeen (biologisch)

250 gr       Kokosmelk

3 blokjes   Groentebouillon (voor 1,5 l)

2                 Uitjes

1                 Pepertje

1 teen        Knoflook

Olijfolie

 

Bereidingswijze:

De uien, peper en knoflook fruiten met wat olijfolie.

Pompoen en winterpeen in blokjes snijden en mee roerbakken in de pan. Ca. 4 min.

Bouillonblokjes oplossen in gekookt water, 1,5 liter en in de pan gieten.

Ca. 15 min laten pruttelen

Met de staafmixer het geheel glad maken.

Kokosmelk erbij.

Op smaak maken met bijv. kurkuma en andere kruiden.

 

Eet smakelijk!!!