Kunst als bezinning om dichter bij jezelf te komen

Welkom bij de meditatieve en creatieve cursus stiltekastjes, start 8 februari, zie de pagina “Cursus stiltekastjes” op de website

Het is een voor mij wel bekend fenomeen: Inkeren om vervolgens met hernieuwde kennis en frisse moed verder te gaan op het pad dat leven heet. Inkeren om te luisteren naar de stemmen in mijzelf en de antwoorden die soms niet voor het oprapen liggen. Luisteren zonder oordeel naar dat wat aandacht vraagt in jezelf. En dat zijn vaak niet de leukste dingen. Het zijn de valkuilen die zo moeilijk te veranderen zijn en die steeds weer om aandacht vragen. En niet voor niets! Eigenlijk is het heel gezond als we weer tegen onze eigen muren oplopen en daar hinder van ondervinden. Iets in ons wil duidelijk maken dat het anders kan, beter kan, maar daar moeten we wel wat voor doen.

Een nieuw vergezicht
Op mijn levensweg heb ik geleerd dat het geen enkele zin heeft om langs de valkuilen heen te lopen, ze te vermijden in de ijdele hoop dat ze vanzelf oplossen. Nee, er is maar één manier en dat is er doorheen gaan. Voelen wat er in mij gebeurt, zonder oordeel, maar wel met een wakkere blik waarmee ik de obstakels vol aankijk. De pijn en het verdriet voelen die zich aandienen, wanneer ik mij openstel voor de naakte waarheid. Niet gemakkelijk maar wel leerzaam en helend.

Na een periode van inkeer volgt de weg naar buiten, de wereld in. En daar wacht dan de taak om het dit keer anders te doen. Soms betekent dat, dat ik een confrontatie aan moet gaan die ik liever vermijd, maar die uiteindelijk onontkoombaar is om verder te komen in mijn leven. Het antwoord is er al, ik moet het alleen ‘nog even doen’. Inmiddels heb ik zoveel vertrouwen opgebouwd, dat ik weet dat wanneer ik door de zure appel heen ben, er een nieuw vergezicht te zien is. Een vergezicht met ruimte en adem, meer levenslust en vreugde.

Naar het licht
Ook in mijn schilderen merk ik dat ik dikwijls de antwoorden schilder op vragen die ik nog moet doorlopen. Ik kan als het ware zien wat mij te wachten staat, zonder de moeilijke weg te negeren. Ik kan kijken naar een beeld dat in de toekomst verborgen ligt. Naar het licht is zo’n schilderij. Ondanks de donkere dreigende wolk die boven mij hangt en de afslag naar de weg richting de schaduw, loop ik vastbesloten rechtdoor. Ondanks de verleidingen om me terug te trekken en moeilijke situaties te vermijden, laat ik mij uiteindelijk niet afleiden van het pad dat ik heb te gaan. Een eenzame weg, dat wel, maar ook één die onvermijdelijk is en die mij leidt naar wie ik echt ben en wat ik echt te geven heb.

Terugtrekken om te luisteren, naar buiten gaan om het antwoord te leven en te ontdekken dat ik steeds een stapje verder kom. Het een prachtig proces als je het van een afstand bekijkt. Wanneer je vastloopt op bepaalde gebieden in je leven, krijg je als het ware een leerzame les voorgeschoteld, als je tenminste luistert – echt luistert – naar de stilte in jezelf, de onrust, het ongemak, de pijn, het verdriet, maar ook naar je vreugde en je dromen. Een onthulling van een mooi schilderij dat jouw naam draagt.

Kunst als bezinning
In de kunst is terugtrekken om te creëren bijna een noodzakelijke voorwaarde om de creatie de boodschap mee te geven die uitgedrukt wil worden. Een wakker terugtrekken wel te verstaan. Met vol bewustzijn in dialoog gaan met het beeld dat gecreëerd wil worden en waar de vragen, maar ook de antwoorden in besloten liggen. Kunst is meer dan een creatieve uiting van plezier. Het is hard werken, omdat je ogen meedogenloos zijn als je echt kijkt. Als het beeld niet klopt met wat uitgedrukt wil worden, ben ik niet tevreden, maar wanneer ik mezelf hoor zuchten of er een glimlach om mijn mond verschijnt, dan weet ik dat het goed is, dat het beeld klopt met de stem in mij. Mooi of lelijk, vrolijk of verdrietig, het doet er niet toe. Wat ertoe doet, is de taal van het onbenoembare die meegeschilderd is. Al dan niet bewust, maar wel rechtstreeks uit de ziel.

Mensen gaan naar musea om te ervaren, te voelen en geraakt te worden door beelden die meer te vertellen hebben dan de uiterlijke verschijningsvorm alleen. Kunst als bezinning, om dichter bij jezelf te komen om vervolgens meer van jezelf aan de wereld te kunnen geven.

Gitta Nieuwenburg 

De eerste Zin in Groen stiltewandeling

 

Wat leek op een stormachtig begin van de eerste activiteit van Zin in Groen, bleek ineens een prachtige ochtend te worden. De zon lachte ons toe, het was fris, maar dat hoort bij een winterwandeling.

Na een eerste kennismaking met elkaar, een groep van 10 deelnemers, en het uitspreken van onze verwachtingen, hadden we een kort vierend moment. We waren stil, lazen mooie teksten (o.a het Januari gedicht dat hier ook op deze website te lezen is) en zongen elkaar de zegen toe. Dat er mensen zijn met wie je kunt delen. Zegen wens ik je toe.

Buiten was de ravage van de zware storm van gisteren nog duidelijk te zien. Maar nu was alles weer rustig. Door in stilte te wandelen word je opmerkzamer. De natuur trok zich weer terug. Eendjes dobberden in het rond, zich nergens druk om makend of trokken zich met hun snaveltjes terug in hun veren en waren in diepe slaap verzonken. Het zorgde bij mij voor een innerlijke reflectie. Soms kan het behoorlijk stormen in je leven, maar het is goed je te beseffen dat de volgende dag alles weer gewoon doorgaat en dat dat ook goed is. Het helpt me het oude los te laten. En ik genoot ook van de wandeling met de symbolen van de winter in de natuur: verstilling, geborgenheid, rust, sereniteit, kou, kale bomen en landschappen, ouderdom, afgebroken takken en dood. Symbool ook voor het leven.

Nadat we even in stilte gewandeld hadden, kregen we van Corinne de volgende tekst om te overdenken:

“Ik zou zo graag maar willen zijn en ademen en ingebed liggen in de eeuwigheid en heel eenvoudig willen zijn. En ik weet dat die ogenblikken weer komen en dan zullen ze weer verdwijnen. Maar waar het om gaat bij mij om de verovering van een stukje eeuwigheid in mezelf. En al het andere is bijzaak. (uit het dagboek van Etty Hillesum, p.127)

In tweetallen liepen we daarna verder met de kernvraag “Wat is jouw verlangen?” Het leverde mooie gesprekken op tussen mensen die elkaar daarvoor nog niet kenden. Bijzonder. Dat zeiden we ook tegen elkaar tijdens de – overigens heerlijke- lunch met zelfgemaakte pompoensoep. Bijzonder hoe je je met elkaar verbonden kunt voelen. En ook hoe een jou aangereikte vraag je zomaar aan het denken zet over wat belangrijk is in je leven. Dat was goed om bij stil te staan, zeker zo aan het begin van een nieuw jaar.

We mogen terugkijken op een mooie eerste ontmoeting. Dankbaar!

Namens Zin in Groen, Jacqueline Snijders

 

Blog Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen

Blog Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen

Boomstammen. Open en bloot tonen ze de voorbijganger hun leven. In steeds bredere cirkels vertellen ze hun geschiedenis. Iedere ring draagt een verhaal met zich mee. Wie even stilstaat en met zijn vinger over het hout strijkt, reist in een paar centimeters door de tijd. Jaren van groei en ontwikkeling worden afgewisseld met perioden van stress en tekort. Het innerlijk is getekend door de tijd.

Ontdaan van hun wortels laten de bomen zich lezen als een open boek. Jong en oud, rijp en groen keren zich langs de kant van het bospad zonder vrees binnenstebuiten. Zo kunnen lief en leed worden gelezen en gedeeld. De openhartigheid nodigt de wandelaar uit ook openheid van zaken te geven. Het voetstuk te verlaten en de seizoenen van het bestaan royaal te tonen. De boom die zijn ziel zonder schroom naar de voorbijganger keert, kan rekenen op aandacht en verwondering. Verhalen worden met nieuwe verhalen begroet. Kwetsbaarheid schept intimiteit zo aan de rand van het woud.

De geur van hars omringt de ontwortelde bomen. Zaagsel ligt als vochtig stof over de neergehaalde stammen. Gestapelde geschiedenis. De lezer zoekt naar zijn eigen verhaal. Ringen worden geteld en jaren gewogen. Splinters weggeveegd en het bouquet van hout gesnoven. Na enig speuren wordt de juiste stam gevonden. De jaarringen kloppen. Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen.

Zo nodigen we ook jou uit om in een opgejaagde tijd vol drukte en herrie om ons heen rust en stilte te zoeken. Verstilling brengt ons in een innerlijke grondhouding waarin we ervan afzien om zelf nog van alles te plannen, te willen en te doen. Het is een stil wachten op een beweging die komt. Een gesprek ontstaat. Je bent niet alleen.

Centrum Zin in Groen wil zo’n plek zijn om verstilling te zoeken en elkaar te ontmoeten. Doe je mee?

Regelmatig stil worden helpt om je te realiseren wat echt belangrijk voor je is en hoe je wilt leven. Regelmatig bezig zijn in de natuur maakt je duidelijk dat je als mens een onderdeel bent van alles wat leeft op deze aarde.”

Blog Wat eten we vandaag?

Wat eten we vandaag?

Je herkent dat vast wel. Je staat in de supermarkt en je vraagt je af: wat eten we vanavond? De biologische boontjes uit Egypte of de ‘gewone’ boontjes uit Nederland? Een hamburger of een sojaburger? Of toch vis? Wat betekent dan dat gekke keurmerk precies? Gaan we voor het gezonde, plantaardige Alpro toetje, of toch een emmertje met yoghurt en aardbeien wat eigenlijk het lekkerste is? Wordt het de dure of de goedkope reep chocola?

Keuzestress

Je hebt het niet gemakkelijk als consument in de supermarkt. Bij elk schap moeten keuzes gemaakt worden, en het is geen gemakkelijke afweging tussen lekker, goedkoop, gezond, milieuvriendelijk, diervriendelijk en eerlijk voor de producent. Het palet aan keurmerken kan helpen, maar zorgt ook voor verwarring.

Respect voor het leven

Ik stond er nooit zo bij stil wat de impact van mijn rondje door de supermarkt op de wereld was totdat ik laatst in contact kwam met een bevlogen veganist. Zij vertelde mij over haar bewuste keuze   “Het meest belangrijk voor mij en mijn gezin is dat respect voor het leven (alles wat leeft) automatisch wereldvrede, harmonie, geluk en overvloed teweegbrengt. Inhoudelijk op langere termijn dus geen geweld in wat voor vorm dan ook, daadwerkelijk leven in liefde en vrede.“

Eeeeh…hoe zit dat?

Het zette mij sindsdien aan het denken. Ik ben niet vegetarisch, ik lust graag een biefstukje, een lekker hamlapje of een sappige kabeljauw. Ik ben ook geen veganist, die daarnaast ook geen zuivelproducten, eieren, honing en andere producten van dierlijke oorsprong of met dierlijke ingrediënten eet. Maar in de bijbel staat wel  dat  de Eeuwige de mens ‘alle zaadvormende gewassen op de hele aardbodem’ en ‘alle bomen met zaaddragende vruchten’ tot voedsel gaf (Genesis 1:29). Daarmee was de schepping voltooid. Hoe zit dat dan met dierlijke producten?

Moet je als christen vegetariër zijn? Jezus at ook vis

Moet je dan als christen vegetariër zijn? Ik denk het niet. Jezus was dit ook niet. Hij gaf de menigten op wonderbaarlijke wijze vis en brood te eten; iets wat heel raar zou zijn als Hij een vegetariër was geweest, denk ik dan.  En in een visioen dat aan de apostel Petrus verscheen, verklaarde Jezus dat al het voedsel rein was, inclusief dieren. Na de zondvloed in de tijd van Noach gaf God de mens toestemming om vlees te eten. God heeft deze toestemming nooit ingetrokken.

Mens als rentmeester van de schepping

Al deze overwegingen speelden de afgelopen tijd door mijn hoofd. Ik ben er eens meer over gaan lezen en toch ga ik de volgende keer in de supermarkt eens beter overwegen wat ik koop. De mens als rentmeester van de schepping betekent niet dat wij over de natuur kunnen heersen door haar aan ons te onderwerpen. Het is geen vrijbrief om naar goeddunken te beschikken over al wat leeft. Op Facebook klik ik al de dierenleedberichten snel weg. Maar door de producten te blijven kopen hou ik het mede in stand.

Ik ben benieuwd hoe jullie daarover denken!

(Bron voor de informatie voor deze blog: “God in de supermarkt”)