MEI

Vertrouwen in groenkracht

 

Bloeiende bomen.

Lammeren

dartelen van vreugde.

 

Vlier fleurt op

in brede schermen,

open naar de hemel

ontvangt zij

en schenkt haar kracht

in bloei en bessen

altijd weer

om leven te smaken,

als Maria om

leven door te geven.

Parels schitteren op

mantels van blad.

 

De geur van gras,

daslook, lievevrouwebedstro,

in witte bloemen en groen:

ruiken

en ademen,

diep en vrij.

(Uit Clara’s Bron)

 

APRIL

Als de graankorrel niet in de aarde valt en sterft…

 

Kijken naar,

stil staan,

elke dag

bij een ander stadium

van knoppen die breken.

Dood verliest terrein,

levenskracht is onstuitbaar.

 

De magnolia bloeit,

even stil wonder

is open gegaan.

Paasboom is haar naam.

 

Op de akkers:

een groene waas

van groeiend graan.

Groene groenten:

spinazie, sla

kleuren leven.

Kruiden

geven smaak

aan brood dat we breken.

Graan dat tot leven kwam

uit donkere aarde.

 

In vertrouwen op dit wonder,

zaaien en zingen,

vogels stemmen in

hemelhoog.

(uit Clara’s Bron)

 

 

Meditatie de vrouw bij de bron

Verlangen naar de Bron

Tijdens de tweede bijeenkomst van de cursus stond het verhaal van de Samaritaanse vrouw uit Johannes 4 centraal. Bij de waterput in Sichar maakt zij kennis met Jezus en voert ze het belangrijkste gesprek van haar leven. We mediteerden en schilderden bij vragen als:

Verlang je er naar om tot bloei te komen en voller te gaan leven?

Verlang je om moediger te worden, zodat je nieuwe wegen in durft te slaan?

Waarin vind jij vreugde, wat is jouw bron?

MAART

Blijmoedig vasten

As, zwarte aarde,

licht wordt sterker.

Voorzichtig ontluikt

een waas van groen.

Vogels fluiten, de hemel blauw.

 

Bloembollen

zoeken stralen zon,

vanuit een verborgen kern.

Zaden kiemen

in stilte.

 

De eerste kruiden buiten,

smaken naar lente,

verbinden vasten

met hersteld leven.

 

Voorraad slinkt,

vertrouwen groeit

in het besef van balans

tussen binnen en buiten.

 

(uit Clara’s Bron)

 

FEBRUARI

De levensbron diep in jezelf

Kale stammen,

snijdende wind,

gure vrieskou,

vogels op het voer:

de deur naar de lente

lijkt dicht.

 

IJle, groene sprieten

worstelen door dor blad:

sneeuwklokjes

luiden de winter uit,

met groene randjes

van hoop op leven.

Diep verscholen,

gloort een gouden hart,

onvergankelijk beeld van God,

licht en levenskracht.

 

Franciscus glimlacht,

spreekt over ware vreugde

om niet geschonken,

met in de deur een sleutel

naar leven zonder bezit,

naar liefde en warmte

in verbondenheid.

 

(Uit Clara’s bron)

Start van Zin in Groen!

Blij met de start van Zin in Groen. We hebben er zin in!

Er moeten mensen zijn
die zonnen aansteken,
voordat de wereld verregent.

Mensen die zomervliegers oplaten
als het ijzig wintert,
en die confetti strooien
tussen de sneeuwvlokken.

Die mensen moeten er zijn.

Er moeten mensen zijn
die aan de uitgang van het kerkhof
ijsjes verkopen,
en op de puinhopen

mondharmonika spelen.

Er moeten mensen zijn,
die op hun stoelen gaan staan,
om sterren op te hangen
in de mist.

Die lente maken
van gevallen bladeren,
en van gevallen schaduw,
licht.

Er moeten mensen zijn,
die ons verwarmen
en die in een wolkenloze hemel
toch in de wolken zijn
zo hoog
ze springen touwtje
langs de regenboog
als iemand heeft gezegd:
kom maar in mijn armen

Bij dat soort mensen wil ik horen…

Die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan

Er moeten mensen zijn
die op het grijze asfalt
in grote witte letters
LIEFDE verven

Mensen die namen kerven
in een boom
vol rijpe vruchten
omdat er zoveel anderen zijn
die voor de vlinders vluchten
en stenen gooien
naar het eerste lenteblauw
omdat ze bang zijn
voor de bloemen
en bang zijn voor:
ik hou van jou”

Ja,
er moeten mensen zijn
met tranen
als zilveren kralen
die stralen in het donker
en de morgen groeten
als het daglicht binnenkomt
op kousenvoeten

Weet je,
er moeten mensen zijn,
die bellen blazen
en weten van geen tijd
die zich kinderlijk verbazen
over iets wat barst
van mooïgheid

Ze roepen van de daken
dat er liefde is
en wonder
als al die anderen schreeuwen:
alles heeft geen zin”
dan blijven zij roepen:
neen, de wereld gaat niet onder”
en zij zien in ieder einde
weer een nieuw begin

Zij zijn een beetje clown,
eerst het hart
en dan het verstand
en ze schrijven met hun paraplu
I love you in het zand
omdat ze zo gigantisch
in het leven opgaan

en vallen
en vallen
en vallen

en OPSTAAN

Bij dát soort mensen wil ik horen
die op het tuinfeest in de regen BLIJVEN dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan
de muziek gaat DOOR
de muziek gaat DOOR
en DOOR…

Toon Hermans

JANUARI, de toekomst ligt nog open

 

JANUARI,

De toekomst ligt nog open

 

Einde en nieuw begin,

ruimte voor toekomst.

Sneeuw en rijp

sieren structuren

van draagkracht,

verborgen leven,

van een weg

om te gaan.

Prei en spruiten

soms wit gemutst,

overleven het land.

Pastinaak en schorseneer

koesteren de aarde als jas.

 

Klimop zoekt trouw

haar weg naar het licht,

zoekt houvast,

verbindt en schenkt leven,

ook voor de ander.

 

Clara weet zich

verbonden met de Ander,

verborgen soms,

maar nooit afwezig.

In het winterlicht

doet zij gaandeweg

een jas uit,

voorzichtig,

en zingt.

 

Uit: Clara’s Bron